Dla ludzi...

My ludzie...


Jesteśmy ludźmi , ze skóry i kości,

Pełni strachu nieraz radości.

Szukamy celu naszego życia,

brak nam syków ani skowycia .

Pozbawieni pazurów , kłów i skrzeli,

czy jesteśmy stworzeni do kądzieli?

Czy musimy żyć tak jak żyjemy?

kiedy żyć wreszcie wolni być zechcemy.

Po co kolejne budynki budować musimy?

po co nawzajem siebie dusimy?

Po co są wojny, po co są bitwy?

po co są bronie a po co gonitwy?

Wolni z natury od zawsze byliśmy.

I zawszę będziemy,

Jeżeli znów przypomnieć to sobie zechcemy.


Wiersz Dragolina