Las to miejsce, w którym odnajduję swoje prawdziwe „ja”. Tutaj, wśród tej niezmierzonej ciszy, oplatającej ziemię i drzewa mogę usłyszeć bicie własnego serca. Czuję, że żyję i odnajduję w tym radość. Moja dusza wznosi się na skrzydłach spokojnego wiatru i szybuje nad wierzchołkami sosen. Kiedy znajduję się wśród gęstych zielonych kniei, staję się jednością z naturą. Duch lasu wypełnia moją duszę, a ja jestem jego częścią. Pomiędzy bezkresem drzew zatrzymuje się czas, a raczej nie ma już znaczenia. Każda chwila trwa nieskończoność. Wszystko jest niesamowite, tajemnicze, wciąż nowe i niezwykłe.
Gdy wędruję leśnymi ścieżkami i przemierzam te niemalże niedotknięte ręką ludzką tereny, zastanawiam się, dlaczego wielu ludzi jest tak niewrażliwych na otaczające ich piękno. Jak wielu ludzi nie dostrzega w przyrodzie niczego więcej ponad pewien poznany już za pomocą naukowych badań mechanizm, schemat. Szkoda, że niektórzy widzą tylko oczami. Wskutek tego dostrzegają jedynie płaski obraz świata, w którym wszystko można zmierzyć, policzyć i przewidzieć. Takie postrzeganie daje wówczas wizerunek pustej rzeczywistości. Istnieją rzeczy, których nie sposób odnaleźć za pomocą wrażeń zmysłowych. Można tego dokonać jedynie, gdy otworzy się oczy serca i duszy.
Wielu ludzi zbytnio oddaliło się od natury i od tego, co naprawdę w życiu ważne. Zdaje im się, że nie mają na nic czasu, wciąż muszą coś robić, działać i działać. Myślą, że wciąż nic nie zrobili, więc działają dalej. Nie zatrzymują się, tylko zawsze, nieustannie pędzą przed siebie, byle gdzieś zdążyć. Ich życie obfituje w nieustanne bezmyślne działanie, w którym nigdy nie ma miejsca na choćby chwilową refleksję. Dążą do rzeczy ulotnych i nietrwałych. Nie pamiętają już, co posiada prawdziwą wartość.
Wiem o tym, bo potrafię słuchać głosu drzew. Najstarszych, sędziwych, doświadczonych mędrców rosnących nieopodal Bugu. Niektórzy ludzie uznaliby to za zabawne - rozmawiać z drzewami, słuchać ich szeptu. Przecież drzewa nie potrafią mówić. Nieprawda - one jedynie nie przemawiają do zatkanych uszu. Wielu ludzi nie chce słyszeć ich pieśni. Mówią zbyt wiele prawdy o nich samych. Pozornie drzewa milczą, lecz w tym milczeniu, gdy się uważnie wytęży słuch, można odszukać wszystkie słowa, a także mądrości świata.
29 lutego, 2012 r.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz